De Driehoek in Hondentraining – Suzy Deurinck

 

Daar zaten we dan, een zaal gevuld met honderd enthousiastelingen uit hondenland. Nuja, om 9 uur ’s ochtends was het enthousiasme bij sommigen, mezelf inbegrepen, nog niet echt helemaal ontwaakt. Maar daar zou de eerste spreker van de dag gauw verandering in brengen.  

 

Alhoewel, die eerste spreker was een wetenschapper die uitleg kwam geven over het wetenschappelijk onderzoek dat ze had uitgevoerd. Wat een idee om de dag te beginnen met wetenschap en dan nog voor een publiek van mensen die doorgaans al moeilijk kunnen stilzitten! Een huivering trok door mijn lichaam heen. Ik zag mezelf al een hele lezing moeten uitzitten vol grafieken en cijfers, de lessen statistiek zijn nu niet mijn favoriete momenten uit mijn schoolgaande carrière.  

 

Maar daar verscheen Suzy Deurinck op het toneel. Het standaardbeeld wat ik voor ogen had bij het woord wetenschapper verdween als sneeuw voor de zon. Suzy is een enthousiaste vrouw, modieus gekleed met brede glimlach die meteen de hele zaal verwarmde. Zij had een onderzoek gedaan op hondenscholen waarbij ze wou te weten komen hoe het nu zat met de interactie tussen instructeur en eigenaar en hoe deze een invloed had op de training en het welzijn van de hond.  

 

Zo bestudeerde Suzy heel wat filmmateriaal waarin ze bepaalde gedragingen van de hond noteerde in interactie met de eigenaar: keek de hond naar de eigenaar, volgde hij een cue op, ging hij geeuwen, tilde hij een pootje op, enz. In die interacties bestudeerde ze ook de eigenaar: keek hij naar de hond, noemde hij de naam van de hond, trok hij aan de riem, gaf hij een voertje, enz. En in die interacties bestudeerde zo ook de instructeur: zei hij wat ‘niet’ te doen, hoe ver stond hij van de eigenaar af, noemde hij de naam van de eigenaar, stond hij met armen gekruist, enz. Ook keek ze naar hoe de instructeur voor de groep stond: hoe werden de instructies gegeven, werden er complimenten gegeven, glimlachte de instructeur, enz.  

 

Zo kwam Suzy tot de driehoek van hondentraining. Want ja, er bleek een verband te zijn tussen hoe de instructeur zich opstelde, hoe de eigenaar zich gedroeg én hoe de hond zich gedroeg. Wanneer de instructeur zich onverschillig gedroeg gebeurde het vaker dat de eigenaar onvriendelijk was tegen zijn hond en dat de hond afgeleid en ongehoorzaam was. 

 

De boodschap van Suzy was dan ook dat wij als instructeurs een belangrijkere job hebben dan we soms denken. We moeten niet alleen weten hoe we een hond trainen, maar we moeten die boodschap ook op een dusdanige manier kunnen overbrengen aan de eigenaar dat deze ze op zijn of haar beurt weer kan overbrengen naar zijn of haar hond. We zitten namelijk in een leerdynamiek met drie partijen en enkel wanneer de drie partijen zich veilig en vertrouwd voelen kan leren succesvol zijn.  

 

Plots kwam er weer een beeld uit een vergeten hoek van mijn geheugen naar boven. De instructeur van de allereerste hondenschool waar ik ooit heen was gegaan. Een man, tegen zijn pensioen aan, stond midden op het plein. Alle combinaties hond-eigenaar, wel 20 sommige lessen, moesten netjes op één lijn opgesteld staan, waarbij de honden aan de voet moesten zitten. De instructeur was gekleed in een mouwloze zwarte jas met erg veel zakken en het hoofd van een Duitse herder in geel er op geborduurd. Zijn handen had hij in zijn zakken zitten, zijn voeten in zwarte legerboots stonden wat gespreid. Hij sprak ons toe met militaire stem: “Alle honden aan de VOET! Klaarmaken voor de BEGROETING!” Waarop hij op elk van ons toestapte en de hond kwam inspecteren. Ik had altijd een positieve invulling van het woord begroeting gehad, maar naar deze keek ik allerminst uit. In mijn binnenste bleef ik denken: “alsjeblieft blijf zitten, blijf zitten, blijf zitten” en keek mijn hond vol wantrouwen aan.  

 

Gelukkig hebben we in hondenland ondertussen al een hele evolutie doorgemaakt en behoort dit standaardbeeld van de instructeur ook stilaan tot het verleden, maar toch kunnen we hier met z’n allen nog in groeien. Als nu ook de wetenschap heeft aangetoond dat ons aandeel als instructeur groter is dan we misschien vermoed hadden, dan is het onze taak om hier bewust mee om te gaan. 

 

Suzy gaf nog tips hoe we er concreet mee aan de slag kunnen: ken de namen van je cursisten, doe een oefening voor, leg stap voor stap uit, wijk van je lesplan af als het nodig is voor een combinatie, enz. Wil je er concreter mee aan de slag dan kan je bij Suzy terecht voor een analyse van jouw les en krijg je van haar concrete tips hoe jij je aanpak kan verbeteren.  

 

 Ik onthou vooral:

een blije hond = een blije eigenaar = een blije instructeur = resultaten!

 

Benieuwd naar meer van dit soort lezingen?

Schrijf je dan in voor het Friendly With Dogs Congres 2019!

Pin It on Pinterest